پسرک کبریت فروش

یکی از روزهای سرد زمستان بود.پسرک همچنان به راهش ادامه میداد و فریادش بلند تر می شد.

کبریت دو تا یک ریال ،  کبریت .

عصر همان روز از خیابانی که مغازه کفش فروشی در ان بود می گذ شت که خود را یک مرتبه در کنار ویترین مغازه کفشفروشی ودر چند قد می کفشهای قرمز دید .چشما نش از شادی داشت از حدقه بیرون میزد.آب دهانش سرازیر شده بود برای چند لحظه ای

به کفشهای قرمز خیره شد.

یک مرتبه صدایی مردی که پشت رل اتو مبیل قرمز رنگ نشسته بود.او را به خود آورد.

های ،کبریتی ، کبریتی.......

.....پسرک به طرف اتومبیلی که مردی  جوان وخانمی که خود را هزارویک رنگ کرده بودرفت .

سلام خانم ،سلام اقا....مرد: یه کبریت بده .اقا دو تا کبریت یک ریال:

خانمی که کنار مرد نشسته بود وبا صدای بلند می خندید گفت :

کا مران نگا ه کن ، قیا فش مثل مترسگهای توی باغچه می ما ند.که پرند ه ها به باغجه نزز دیک نشوند .

..... به بخشید خانم ، دو تاا کبریت یک ریال .درحالی که می خند ید یک مر تبه با

اخم در کیفش را باز کرد یک ریال بطرف پسرک که چند قد می ماشین ایستاده بود

تا مبادا لبا سهای کهنه اش به ماشین بخورد وان را کثیف بکند .انداخت.

ماشین قرمز به سرعتتدور شد .

پسرک در حالی که خم شد تا یک ریال را از روی زمین بر دارد. چشمش بدنبال ماشین که با سرعت دور میشد (میدوید)

......لبا سهای کهنه و وصلهدار بر تنش سنگینی مکرد.اما به آنها عادت کرده بود وکفشها یی که بیشتر روی پا ها یش را می پو شاند.با این همه او راه می رفت به امید آن روز که بتواند کفشهایی نو بخرد.

روزها را همیشه در حال راه رفتن و ففریادزدن بود...

:کبریت دوتا یک ریال،کبریت...

شبها به جای همیشگیش باز می گشت ، به کوچه های تاریک و خیابانهای خلوت و بالاخره کنار گارری آشغالی که رفتگرآنها را کنار دیوار خرابی انبار می کردمی رفت و در زیر آن شب را به صبح میرساند.

....پسرک تابستان را دوست میداشت ،هرشب آرزو می کرد که صبح تابستان باشد.زمستان را دوست نداشت زیرا وقتی  زمستان می آمد مانند خنجرری بر قلب کوچکش می نشست.

وقتی روی مقوا و پلاستیکش دراز می کشید دلش به حال زمستان می سوخت و با خود می گفت: زمستان هم مثل من سردش است.اما باید امیدوار باشد.امیدوار به آمدن بهار،همانطور که من امیدوارم که روزی ان کفش های قرمز را بخرم.همچنان که فکر می کرد ،آرزو و امید ،سرما را از او  دور می کردند. هنوز خواب به چشمانش نرفته بود که  یک مرتبه فریادش دردل سرما پیچید.

پدر، مادر.......

وقتی کهچشمانش را باز کرد رفتگر پیزر را دید که گاری آشغالی را به  روز بهدنبال خود می کشد.

....هوا روشن شده بود او می بایست برود و کبریت هایش را از جای همیشگی بگیرد و  بعداز خوردن کمی نان در خیابانهای شلوغ شهر به دنبال مشتری بگردد..ک

 

هوا روز به روز سردتد می شد و پسرک که تنها یک کت کهنه وصله دار و پیراهنی که هیچ دکمه نداشت و شلوار گشادی که فقط تا زانو هایش میرسید و کفشهایی که فقط روی پاهایش را می پوشاند،لق لق میزد.تندتند قدم بر میداشت به همان تندی که سرمای زمستان به تنش فرو میرفت و فریاد اعتراض آمیزش بلندتد میشد.

کبریت یک ریال،کبریت دو تا.....

و دندانهایش به شدت به لرزه افتاده بودند.

.....در حالی که تندتند راه میرفت صدایی از پشت سر او را از حرکت باز باز ایستاند.:های کبریتی،های کبریتی.....

وقتی که برگشت ،پیرمردی را دید که عصا به دست به طرف او می آید.

سلام آقا...سلام آقا...یه کبریت بده پسرجان...

ب...ب...ببخشید آقا دو تا کبریت یک ریال و نگاهی به پیرمرد که چند پیراهن و کت و یک پالتو و کلاه و شال گردن به تن داشت و یک جفت دست کش در دست و پوتین های چرمی به پلا داشت انداخت.

دوباره گفت آقا کبریت دو تا یک ریال،اگر نمی خواهی اجازه بده که بروم آخر سردم است .

.....پیرمرد آهی کشید و با خنده گفت:کجایی جوانی ، هوا که سرد نیست پسر .بالاخره بعد از کلی این دست و آن دست کردن دوتا کبریت خرید و رفت .

پسرک کبریت فروش ذوباره شروع به دویدن کرد.

زمستان هر روز با سوز و سرمایش پیش می رفت و هر لحظه فریادش در دل تاریکی شب می نشست.کبریت دوتا یک ریال،کبریت دو تا .....

هوا داشت تاریک میشد و که به درر دکانی که هر شب کبریتهایش را به آن می داد رسید.

...سلام خالو

...سلام پسرم امشب دیر کردی داشتم میرفتم

اخه هوا خیلی سرده

بعد از اینکه کبریتهایش را شمرد راه همیشگی را در پیش گرفت  و رفت به طرف گاری آشغالی و در ذیر آن دراز کشید.همین که چشمانش را روی هم گذاشت یادش آمد.

یاد خانواده اش که بر اثر سیل آنها را از دست داده بود.چند سالی می شد که تنها شده بود. تا سن هفت و هشت سالگی پیش یکی از دوستان پدرش بسر میبرد.تا اینکه آن هم بر اثر بیماری سل درگذشت و دیگر کسی را در این دنیا نداشت تا از او نگه داری کند به یاد روزهایی که پدرش برای کارکردن هر روز صبح زود از خواب بیدار میشد و برادرش رضا که چندسالی از او بزرگ تر بود،همراه او به دنبال کار می رفتند.مادرش هم برای کارکردن به خانه ارباب می رفت و لباس و ظرف هایشان را می شست و خواهرش مریم که دو سال از او بزرگ تر بود همراه مادرش می رفت دو اتاق ها و حیاط و باغ را جارو می کرد. به گاوها و گوسفندها آب و علف میداد و جای آنها را تمیز می کرد.

به یاد یکی از آن روزهایی که با هم صبحانه می خوردند افتاد.خواهرش گفت:"ننه[1] چای من کم است"و پدرش که در کنار او بود مقداری از چای خودش را در کاسه او ریخت.

....به یاد کفشهای قرمز افتاد که صدای ماشین آشغالی او را از خواب بیدار کرد.

وقتی که چشمهایش را باز کرد هوا کمی روشنتر شده بود.

به راه افتاد و به سمت دکان خالو به راه افتاد و در راه یک نان خرید و در حالی که نان را گاز می زد آرزو می کرد که یک لیوان شیر هم با آن می خورد در این فکر بود که به دکان رسید . پشت در کنار چند سگ که خود را جمع کرده بودند نشست و سرش را در وسط پاهای عریانش گذاشت و خود را جمع و جور می کرد که گرمش بشود.هنوز چشمهایش گرم نشده بود که فریاد زد : پدر... پدر.....

وقتی چشانش را باز کرد خالو را دید که مردی سالخورده و خمیده بود را با لباسهای همیشگی دید که کت وصله دارش را روی او پهن می کرد.از جایش بلند شد.

سلام خالو...

سلام پسرم امروز زود امدی.

بعد از اینکه کبریت هایش را گرفت به طرف خیابانی که مغازه کفش فروشی در آن قرار داشت سرازیر شد.

تازه خیابان از رفت و آمد شهر شلوغ شده بود که به مغازه کفش فروشی رسید و خود را در چند قدمی کفش ها دیدقطره اشکی از چشمان بی فروغش بر روی سنگ فرش کنار خیابان غلطید.در حالی که به کفشهای قرمز خیره شده بود.

چند پسربچه که کمی از او بزرگ تر بودند به او نزدیک شدند یکی از آنها با لگد به طرف طبق کبریتی که به گردنش آویزان بود ، زد که هر کبریتش به طرفی پرت شد و دو تای دیگر با مشت و لگد به جان پسرک افتادندکه در حال خیره شدن به ویترین مغازه بود.تا به خود آمدا به فرار گذاشتند.در حالی که صورتش رنگ کفش های توی ویترین مغازه را به خود گرفته بود با گریه به طرف کبریت هایش که هر کدام  به طرفی افتاده بودند رفت و با صورتی خون آلود به راه افتاد .

آقا کبریتدو تا یک ریال ، کبریت دو تا ....

نزدیک های ظهر بود که از عابری که از کنارش می گذشت تاریخ را پرسید. به اوگفت امروز سی ام ماه است: از شادی تا شب بیست ونو عدد کبریت فروخت.با خوشحالی بطرف مغازه ایی که کبریت ها یش راآنجا نگه میداشت دوید.از یک ماه پیش صاحب مغازه قیمت کفشها را سی تومان گفته بود.از ان روز به بعد هر روز یک تومان نزد خالو پس انداز میکرد.

....بعد از شمردن کبریتها بیست ونه تومانش را از خالو گرفت و بطرف مغازه کفش فروشی دوید .

 سلام ...پسرک بدون اینکه چیزی بگوید پولهایش را روی میز شیشه ای که جلوی صاحب مفازه بود ریخت.صاحب مغازه پسرک را می شناخت .نگاهی به او انداخت

شیشه ای که جلوی کفشهای قرمز بود را کنار زد کفشها را از ویترین بیرون آورد

همینکه پسرک آنها را رو بروی خود در دست مغازه دار دید مثل این بود که زنبور او را نیش زده باشد در حالی که صاحب مغازه به او نزدیک میشد کفشهای قرمز را از دست او قاپید و در خیابان شروع به دویدن کرد.به طرف کوچهای که گاری اشغالی انجا بود میدوید از لا بلا ی ماشینهایی که در رفت وامد بودند به تندی گذاشت ودر پیچ وخم کوچه ها گم شد.

.....هوا داشت تاریک می شد که به گاری اشغالی رسید.در زیر گاری دراز کشید وبند کفشها را به هم گره زد ودو دستی محکم زیر سرش گذاشت وبه خواب خوش فرو رفت.

دیگر به هیچ چیز فکر نمی کرد .فقط به کفشهای قرمزی که بدست اورده بود .

بر عکس همیشه که او پدرش را صدا میزد این بار پدرش او را صدا زد...(محمد )

در این موقع با صدای ماشین اشغالی از خواب بیدار شد. کفشها را که بهم بسته بود به گردن انداخت بطرف دکان خالو براه افتاد.به آنجا که رسید .خالوتازه داشت در را باز میکرد.

سلام خالو......سلام پسرم خالو کفشام را بین چه قشنگن.......حالا تو چرا کفشها را پا ت نمی کنی...نه خالو آخه میترسم کثیف بش.   همین کفش ها که پایم هستند خوبند .........  خالو  اونا که فقط روی پا هایت را پوشاندند کف پا ها یت که روی زمینند.......نه خالو من از اونا گله ای ندارم آنها را هم دوست دارم آخه اونا یه عمر با من زندگی کردند.

سرما وگرما را با من بودند چطور می توانم انها رااز خودم دوربکنم.

طبق کبر یتی اش را گرفت وبه طرف خیابان برا ه افتاد.........

هوا رو به تاریکی می رفت....خیلی سرد شده بود تازه نم نم باران شروع شده بود.زمین که تشنه ای اب بود قطره های باران را می بلعید. مغا زه ها یکی پس از دیگری بسته می شدند .  دیگر پا ها یش از سرما نای راه رفتن نداشتند......

در کنار گاری اشغالی پسر بچه ای ده ،

دوازده ساله ای در حالیکه طبق اش را دو دستی محکم چسبیده بود و هر کبریت اش به گوشه ای افتاده وکفشها ی قرمزش که انها را گره زده وبه گردنش آویزان بود دمرو روی زمین افتاده....

باران همچنان می بارید گوی که اسمان هم دلش به حال پسرک می سوخت واشک میبارید.

........پسرک از شدت سرما وبارش باران در هوای سرد یخ بسته بود.

لابد از گرسنگی مرده بود و شاید هم از سرما ...

 

                                                            پایان..........

نوشته شده در یکشنبه سی ام مرداد 1390ساعت 2:41 توسط mohammadreza| |